Το τέλος του Κόσμου

Κόσμος στα αρχαία ελληνικά (εξ ου και κόσμημα ή διάκοσμός ) είναι το στολίδι. Ένα αντικείμενο το οποίο φέρνει χαρά στο «μάτι» είτε εννοούμε το φυσικό λειτουργικό όργανό που μεταδίδει οπτικές πληροφορίες στον εγκέφαλο , είτε κατά παρομοίωση εννοούμε την αντίληψη , το σύνολό δηλαδή των αισθητήριων οργάνων που πληροφορούν τον εγκέφαλο. Για τους αρχαίους Έλληνες , το ανθρώπινο περιβάλλον ήταν κόσμημα .

Ας δούμε όμως τα πράγματα από την ιστορική τους πλευρά , όταν οι Έλληνες επέλεξαν την λέξη «κόσμος» για να περιγράψουν την ομορφιά μέσα στην οποία καλούνταν να ζήσουν μήπως δεν υπήρχε βία, μήπως δεν υπήρχε αυθαιρεσία στην εξουσία , αδικία ; Φυσικά και υπήρχε. Και μάλιστα σε ισχυρότερη μορφή από ότι την βιώνουμε σήμερα.  Μια μικρή ιστορική ανασκόπηση θα μας πείσει και σας την βάζω σαν , άσκηση για το σπίτι. 

Τι άλλαξε τότε και σήμερα το σύνολό του κόσμου επιθυμεί – έχει ανάγκη ένα τέλος , μια γενικευμένη καταστροφή , τόσο που οι πιο αλαφροισκιώτοι από την γενιά μας να επενδύουν με χρόνο και χρήμα για δεύτερη φορά μέσα σε μια 10ετία στην προστασία από το επικείμενο τέλος.  

Κάποιοι θα πουν , μα δεν πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις . Δεν είναι αλήθεια αρκεί μόνο να δούμε τα βιβλία , τις ταινίες και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που έχουν επενδύσει στην καταστροφολογία , θα δούμε πως ένας μεγάλος αριθμός του πληθυσμού της Γής «τρέφεται»από την φιλοσοφία της καταστροφής . 

Ιστορικά οι άνθρωποι ανά καιρούς επενδύουν σε βίαιες αλλαγές του πολιτικού status quo .Η ανατροπή σαν μόδα έρχεται στο σύνολο του πληθυσμού στην κάθε ιστορική περίοδο , οι οπαδοί του Μαρξ αποδίδουν σε οικονομικά κριτήρια αυτού του είδους τις επαναστάσεις  εγώ πιστεύω ότι είναι κυρίως ψυχολογικά. Η ανθρωπότητα απλά ακολουθώντας σε μεγάλη κλίμακα , την ζωή του κάθε ανθρώπου στην λογική του συνόλου που αποκτά σε μεγέθυνση τα χαρακτηριστικά των συστατικών που το αποτελούν.

Η χαριστική βολή , ο καταλύτης τέτοιου είδους εξελίξεων αν κανείς παρατηρήσει την ιστορία , είναι ένας ηγέτης (πχ Βασιλιάς Κύρος-Μέγας Αλέξανδρός) , μια ομάδα ανθρώπων (πχ Ελευθερομασσόνοι , Χριστιάνοι) ή μια εφεύρεση που καλλιεργεί κοινή συνείδηση (πχ Τυπογραφεία , Τηλεόραση , Διαδύκτίο) .

Η βίβλος μας πληροφορεί πως ένας Μεγάλος Πολεμιστής ο Ιαναυ (Γιουναν στα Εβραικά ) οδήγησε Δυτικά μια κοινότητα ανθρώπων προκειμένου να κατακτήσουν τον άγνωστο κόσμο που επεκτείνονταν μακριά από τις πρώτες πόλεις που ίδρυσαν οι απόγονοι του Νώε στην περιοχή του όρους Αρραρατ , που προσάραξε η Κιβωτός . Μέσα στα όποια μυθολογικά της πλαίσια αυτή η ιστορία σίγουρα φέρει ιστορικές μνήμες από την πραγματική ανάπτυξη της πρώτης κοινότητας ανθρώπων .  Σύγκρουση νοοτροπιών στην κοινότητα , διαχωρισμός στόχων , διχασμός και η ομάδα που ηττάται είτε  εξαναγκάζετε σε διωγμό , είτε σε σιωπή και απορρόφηση. Αυτή είναι η Ιστορία της ανθρωπότητας ακόμα και μέσα στην κάθε οικογένεια μας . Ακολουθούμε πλήρως την κοινωνιολογική συμπεριφορά όλων των αγελαίων ζώων , ίσως με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα.       

Όλα αυτά υπέροχα και λίγο έως πολύ είναι σκέψεις που έχουμε όλοι κάνει ή θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει αν μας είχε απασχολήσει το θέμα . Η οικογένεια , το χωριό , η Πόλη , η Χώρα , Η Κοινοπολιτεία (ή η Αυτοκρατορία ) κοντολογίς περνάνε από αυτήν την διαδικασία επιβολής εξουσίας.

Η Δημοκρατία μας δίνει την αίσθηση της συλλογικής διακυβέρνησης της ομάδας και η αλήθεια είναι πως είναι το πιο συμμετοχικό απ όλα τα συστήματα διοίκησης που έχει δοκιμάσει η ανθρωπότητα αλλά αυτό δεν αντικαθιστά την ανάγκη της ανθρωπότητας για ηγέτες .

Ιστορικά ο Ηγέτης είναι μια φυσιογνωμία που πάνω του ακουμπούν οι ελπίδες των υπολοίπων για ένα καλύτερο προσωπικό μέλλον.   Είναι Βασιλιάς και ιερέας , εγγυητής της κυριαρχίας (πολεμιστής) και εγγυητής της δικαιοσύνης και του ελέους (κριτής).

Άραγε τι ήταν οι πρώτοι ηγέτες των ανθρώπων , δεν έχουμε σαφή απάντηση . Για την σύγχρονη κοινωνιολογία ιεροσύνη και πολιτική αρχηγία ήταν χέρι , χέρι στο τιμόνι της εξουσίας της κοινότητας όπως η μητέρα και ο πάτέρας σε μια κοινωνία. 

Από την άλλη πλευρά κοιτώντας τα υπόλοιπα ζώα και ανθρωποποιώντας τις κοινωνίες τους οι επιστήμονες έχουν καταλήξει σε 5 κατηγορίες ηγεσίας . Όμως σε κάθε μια από αυτές ο σκοπός της ηγεσίας είναι ίδιο , η διατήρηση και προστασία του πληθυσμού. Τα ζώα έχουν ξεκάθαρα συστήματα ανάδειξης ηγετών .

Το 1960 ο ΜακΓκρέκορ ανέπτυξε μια διπλή θεωρία για την ηγεσία στηριζόμενη σε δύο άξονες που τους ονόμασε θεωρία Χ και θεωρία Υ. Κοντολογίς η θέση του ήταν πως κατά την θεωρία Χ το μεγαλύτερο μέρους του πληθυσμού δεν θέλει να ηγηθεί αλλά περιμένει την ασφάλεια που θα του προσφέρει η υποστήριξη ενός ηγέτη.  Στην ίδια θεωρία πιθανολογεί πως η πλειονότητα του πληθυσμού οδηγείτε από την ανάγκη για χρήμα , ανέσεις και ασφάλεια. Η θεωρεία αυτή είναι ακόμα και σήμερα ευρέως διαδεδομένη στου κύκλους της άσκησης ηγεσίας και διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού. Η όλη λογική της πυραμίδας διοίκησης είναι ακριβώς στηριγμένη σε αυτήν την θεώρηση , που αμφισβητούσε και ο ίδιος ο δημιουργός της . Απαιτούμενες μηχανές αυτής της πυραμίδας , ο έλεγχός , το ποινικό σύστημα και ο εξαναγκασμός γενικά.

Στον αντίποδα της ίδιας θεωρεία παραθέτει μιαν άλλη που την ονομάζει Υ , σε αυτήν θεωρεί πως το άτομο δεν είναι από την φύση του αδρανές και  ανεύθυνο . Αντίθετα υποθέτει πως ο άνθρωπος μπορεί να είναι αποτελεσματικός και υπεύθυνος όταν παρακινηθεί κατάλληλα. Σε αυτό το σύστημά η στοχοποίηση , η ανάπτυξη των ταλέντων και ή λογική της κατάκτησης προσωπικών στόχων για την εξυπηρέτηση του συνόλου , είναι οι κυρίαρχες μηχανές .

Η αλήθεια είναι πως μέσα στην Ιστορία έχουμε άπειρα παραδείγματα και των δύο αυτών λογικών . Οι πυραμίδες είναι αποτέλεσμά της απολυτής κυριαρχίας και ελέγχου πάνω σε ανθρώπους , το θαύμα των 300 Σπαρτιατών που καθυστέρησαν την πολεμική μηχανή των Περσών χωρίς φόβο αλλά λογική ελεύθερης συνείδησης είναι ο αντίποδας του.

Στην σημερινή εποχή όμως γιατί αυτή η μάχη κορυφώνετε ; Ποιος είναι ο λόγος που ξεκάθαρα όλοι βλέπουμε την απουσία ηγετών της μορφής Χ . Ποιος είναι ο λόγος που οι αποφάσεις αργούν να παρθούν ,  που η οικονομία καταρεεί και οι επιχειρήσεις αδυνατούν να ανταπεξέλθουν . Γιατί αυτή η ελλίψης ηγετών ;

Η άποψή μου είναι πως  το τελευταίο «ιερατείο» της γνώσης καταλύετε στο youtube και το facebook όπου γνώση και χυδαιότητα είναι κτήμα όλων . Δεν υπάρχουν πια απόκρυφά η καλλιέργειά και η γνώση είναι θέμα προσωπικής επιλογής , ούτε συνθηκών ούτε κοινωνικόπολιτικών διευκολύνσεων. Η ηγεσία ως μορφή εξουσίας εξοστρακίζετε και την θέση της παίρνει η Σοφία  .Ο Ηγέτης δεν καλείτε απλά να έχει την γνώση , καλείτε να έχει την εφαρμοσμένη γνώση , την εμπειρία . Και τέτοια γενιά ηγετών δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί.

Σε μια τέτοια εποχή αλλαγών η γνώση και η άποψη είναι σαν την μύτη όλοι έχουν από μία. Αλλά στην πορεία η γυμνότητα των θεωρητικών και των φαντασιόπληκτων , άπραγων και άμαθων  θα αποκαλυφθεί και η σοφία της εμπειρίας θα υπερισχύσει της πληροφόρησης . Ο Ηγέτης του αύριο καλείτε όχι απλά να ξέρει , αλλά μα έχει εφαρμόσει να έχει αποτύχει και να έχει συντονίσει την γνώση με την ανάγκη των καιρών .

Ο κόσμος καταρρέει όπως τον ξέραμε , τα μαθησιακά μοντέλα γίνονται ανοιχτά και με επιλογές , δεν μαθαίνεις αλλά μαθαίνεις να «ξεμαθαίνεις» και να ξαναμαθαίνεις. Αυτό το άγχος και το στρες που δημιουργεί στους υποστηριχτές του μοντέλου Χ , στους οπαδούς της συντήρησης μιας συνήθειας αμφιβόλου αποτελεσματικότητας γιατί έτσι έχουμε μάθει , έτσι πρέπει  ή αυτό είναι που λάβαμε από την παράδοσή μας . Όλα επαναδιαπραγματεύονται για να καταλήξουν κάπου, όχι απαραίτητα αλλού , όχι απαραίτητα εκεί που ήταν .

Η τελευταία μάχη της ανθρωπότητας απέναντι στο σκοτάδι; Η τοποθέτηση αυτή του ατόμου στην θέση του απόλυτου κυρίαρχου με όλες τις δυνατότητες σα χέρια του ; Που μπορεί να οδηγήσει αυτή η απόλυτη σχέση , η κρίση των θεσμών είναι πλέων ορατή με γυμνό μάτι . Ευθεία κρίση απέναντι στους κρατόντες , στην εκκλησιά , στις τράπεζες κα – και μόνο η σε έναν θεσμό να εναντιωνόσουν κάποτε θεωρούσουν αναρχικός , παρίας , επαναστάτης . Σήμερα πολιτικοί δηλώνουν αντιεξιουσιαστές  , πολίτες καταργούν τους νόμους περιφρονώντας τους . Στην χώρα μας λόγω της οικονομικής κρίσης το φαινόμενο είναι αρκετά ορατό . 

Η ηθική αλλάζει , στιγματισμένες κοινότητες γίνονται συνομιλητές της κοινωνίας  , αποκτούν λόγο και υποστηρικτές . Η Αίγυπτος οδηγήθηκε σε εξέγερση απέναντι σε ένα καθεστώς , μόνο με την ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων μέσα σε ώρες . Η ελληνική εξέγερση απέναντι στο καθεστώς της χούντας χρειάστηκε προετοιμασία ετών , οι πόροι που σπαταλήθηκαν στην δημιουργία κοινής συνείδηση εξέγερσης ήταν τεράστιοι και ο χρόνος που απαιτήθηκε ήταν 6 έτη . Και αυτό πρίν μόλις 35 χρόνια.

Ο κόσμος όπως 6000 χρόνια τον γνωρίζουμε σαν μια πυραμίδα εξουσίας τελειώνει (το μοντέλο Χ) στον κόσμο τον επιχειρήσεων η αλλαγή έχει συντελεστεί. Το Internet είναι η συλλογικής μας μνήμη , το συλλογικό μας μάτι . Το νευρικό δίκτυο της ανθρωπότητας .Η επόμενη ημέρα θα χρειαστεί , ηγέτες εργάτες .Που η δουλεία τους θα είναι να εξομαλύνουν την ανταλλαγή των πληροφοριών , να την εφαρμόζουν , να την κανονικοποιούν στους ρυθμούς και της ανάγκες των μικρών τους κοινοτήτων . Δεν είναι σοσιαλισμός , δεν είναι καπιταλισμός αυτά ήταν οι λογικές του παλιού κόσμου , είναι η αρχή του «συλογισμού». Η κοινή μοίρα των ανθρώπων ο θάνατος , ο έρωτας , η επιβίωση , η υστεροφημία ,η αποδοχή , η συντροφικότητα , η συλλειτουργία , η επικοινωνία , το υπερβατικό , η φιλοσοφία , η δημιουργία και δυνατότητα να το κάνουμε καθημερινή ζωή , χαρά , συμπόνια , προσοχή , κατανόηση , διδασκαλεία .  

Ο κόσμος τελειώνει , στον καινούριο κόσμο θα είσαι είτε το θες είτε όχι και αυτός μπορεί να είναι «κόσμος» ή  καταστροφή.